Wat Brussel op 3 juni voorstelde
Op 3 juni 2026 presenteerde de Europese Commissie de Chips Act 2.0, opvolger van de wet uit 2023 die meer dan 52 miljard euro aan publieke en private investeringen mobiliseerde en ongeveer 46.000 banen schiep. Europa blijft onder de 10 procent van de wereldwijde halfgeleiderproductie, en de Commissie verwacht dat de markt tegen 2030 1,37 biljoen euro bereikt, waarbij AI-componenten zo'n 70 procent van die groei aandrijven.
Het voorstel houdt vast aan vier prioriteiten: betere investeringsvoorwaarden met vergunningen binnen twaalf maanden, vraagversnellers die makers verbinden met de sectoren die hun chips kopen, staatssteun voor First-of-a-Kind-projecten en een business-to-business-ketenplatform. Het gaat nu het Europese wetgevingsproces in, dus de tekst verandert nog voordat hij iemand bindt.
Van subsidierace naar ecosysteem
De Chips Act van 2023 droeg de ambitie van 20 procent van de wereldproductie in 2030 en werd gelezen als een chequeboekwedstrijd met Washington en Taipei. Brancheorganisaties wierpen tegen dat geld alleen fabrieken bouwt, geen concurrentiekracht. In Nederland vormt ASML in Veldhoven het kroonjuweel van de keten, wat evenveel hefboom als kwetsbaarheid oplevert rond exportcontroles.
De Chips Act 2.0 leunt op vraag, vergunningssnelheid en veerkracht in plaats van op steun met krantenkoppen. Dat is een stillere, maar eerlijkere belofte, want een fabriek zonder toegezegde kopers is gestrand kapitaal. Voor wie chips inbouwt in plaats van maakt, weegt de taal over vraagversnellers en Strategic Projects zwaarder dan welk subsidiebedrag ook.
Waarom dit op uw inkoop landt
De meeste eigenaren bouwen nooit een waferfabriek, dus het is verleidelijk om dit als andermans beleid te zien. Dat is de fout. Wanneer Brussel Strategic Projects aanwijst en een ketenplatform opzet, bepaalt het welke leveranciers voorrang krijgen en welke afhankelijkheden als strategisch risico gelden. Uw stuklijst zit in die kaart, of u die nu volgt of niet.
De veerkrachtimpuls betekent dat verplichtingen rond kartering en transparantie langs de keten naar beneden sijpelen, zoals de Cyber Resilience Act al beveiligingsverplichtingen op hardwareleveranciers legde. Koopt u industriële besturingen, edge-apparaten of AI-versnellers, dan gaat de vraag niet langer alleen over prijs en levertijd. Het gaat erom waar het onderdeel wordt gemaakt en of die herkomst straks geldt als een afhankelijkheid die u moet afbouwen.
Wat te doen voor de tekst vastligt
Begin met het in kaart brengen van uw eigen siliciumblootstelling: welke producten afhangen van chips uit één regio en wat een tekort van zes maanden u zou kosten. Die inventaris helpt hoe de wet ook uitpakt, en is precies het gegeven waar elke veerkrachtregel om zal vragen.
Volg daarna specifiek de bepalingen over vraagversnellers en Strategic Projects, niet de subsidiekoppen. Dat zijn de clausules die de voorrang van leveranciers en de rapportageverplichtingen bepalen. Wie onder de motorkap kijkt in plaats van het persbericht te lezen, noemt straks levertijden terwijl zijn concurrenten nog over de subsidies lezen.
Lees hierna: Europa's chipoverwinning zit in het saaie silicium | ASML boekte de AI-chipboom al vast tot 2028
